Ποιος είναι αυτός ο Μερκοσούρ;

Μερικοί είναι υπέρ, άλλοι κατά, οι περισσότεροι απλώς ακούμε και δεν είμαστε πολύ βέβαιοι τι ακριβώς είναι η περιβόητη «συμφωνία Mercosur». Επειδή την υπογράψαμε και άρα είναι πλέον μια πραγματικότητα, ας πάμε στο διά ταύτα:

Τι είναι Mercosur;

Η Mercado Común del Sur - Κοινή Αγορά του Νότου είναι μια περιφερειακή οικονομική ένωση χωρών της Νότιας Αμερικής, που ιδρύθηκε το 1991 με στόχο την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων. Βασικά μέλη είναι η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Παραγουάη και η Ουρουγουάη. Με λίγα λόγια, φανταστείτε μια ΕΟΚ που χορεύει σάμπα.

Εμείς τι δουλειά έχουμε με τη Νότια Αμερική;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Mercosur συμφώνησαν σε μια ευρεία εμπορική συνεργασία που προβλέπει τη σταδιακή μείωση ή και κατάργηση δασμών στο μεγαλύτερο μέρος του διμερούς εμπορίου. Στόχος είναι να εξάγουμε πιο πολύ εμείς προς τα εκεί, κυρίως βιομηχανικά προϊόντα, και να παίρνουμε πιο εύκολα δικά τους, κυρίως αγροτικά και κτηνοτροφικά.

Παράγουμε εμείς βιομηχανικά προϊόντα;

Όχι, παράγει η Γερμανία, όμως.

Έξυπνο. Του τη φέραμε του Τραμπ… Θα δείξει.

Η συμφωνία ΕΕ - Mercosur επιδιώκει σαφώς να διαφοροποιήσει το ευρωπαϊκό εμπόριο και να μειώσει την εξάρτηση από τις ΗΠΑ, ιδίως σε ένα περιβάλλον αυξημένων ή απειλούμενων δασμών. Λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στον εμπορικό προστατευτισμό της Αμερικής και ενισχύει το «άνοιγμα» της ΕΕ σε εναλλακτικές αγορές. Αν θα τα καταφέρει, είναι άλλη ιστορία.

Ακούγεται υπέροχο! Γιατί κάποιοι δεν το θέλουν;

Διότι οι Ευρωπαίοι αγρότες φοβούνται (όχι άδικα) αθέμιτο ανταγωνισμό από φθηνότερα προϊόντα της Mercosur με χαμηλότερα πρότυπα· οι περιβαλλοντολόγοι ανησυχούν (όχι άδικα) για ενίσχυση της αποψίλωσης του Αμαζονίου· τέλος, υπάρχουν και επιφυλάξεις (όχι άδικα) για την επαρκή εφαρμογή των εργασιακών και περιβαλλοντικών δεσμεύσεων εκ μέρους των από κει.

Άρα δεν είναι καλή συμφωνία;

Έχουμε πει ότι δεν βλέπουμε τα πράγματα «άσπρο-μαύρο». Οι αγροτικές ανησυχίες είναι λογικές, καθώς οι παραγωγοί της Mercosur λειτουργούν με χαμηλότερο κόστος και λιγότερο αυστηρά πρότυπα. Οι περιβαλλοντικοί φόβοι επίσης ευσταθούν. Από την άλλη, η συμφωνία περιλαμβάνει ρήτρες προστασίας και γεωπολιτικά οφέλη που οι επικριτές της συχνά υποτιμούν.

Εμείς τι θα εξάγουμε στην Ουρουγουάη, ας πούμε;

Ελαιόλαδο, τυριά ΠΟΠ όπως η φέτα, κρασί και μεταποιημένα τρόφιμα. Η Ελλάδα θέλει να γίνει εξαγωγός χώρα, οπότε ιδού το Μοντεβιδέο, ιδού και η ευκαιρία.

Τι μπορεί να πάει στραβά;

Διάφορα. Ο ανταγωνισμός σε κρέας και αγροτικά προϊόντα χαμηλού κόστους μπορεί να πιέσει τους Έλληνες παραγωγούς. Η αύξηση εισαγωγών φθηνού βοείου κρέατος και πουλερικών από χώρες της Mercosur μπορεί να ρίξει τις τιμές στην ενιαία αγορά, επηρεάζοντας τους Έλληνες κτηνοτρόφους. Υπάρχει επίσης κίνδυνος αθέμιτου ανταγωνισμού λόγω χαμηλότερων περιβαλλοντικών και εργασιακών προτύπων, αν οι ρήτρες δεν εφαρμοστούν αυστηρά.

Ναι, αλλά εμείς δεν είπαμε ότι «θα φτιάξουμε τον πρωτογενή τομέα»;

Το είπαμε, αλλά είπαμε κι ότι δεν θέλουμε να πληρώνουμε το μοσχαράκι 20 ευρώ το κιλό. Η ενίσχυση της δικής μας πρωτογενούς παραγωγής είναι διαχρονικό ζητούμενο: θα αύξανε τη διατροφική ασφάλεια, θα στήριζε την περιφέρεια και θα μείωνε την εξάρτηση από χαμηλής ποιότητας εισαγωγές. Ωστόσο, η ΕΕ (μαζί κι εμείς) επιλέγει εμπορικές συμφωνίες για γεωπολιτικούς, βιομηχανικούς και εξαγωγικούς λόγους, όχι για ανασυγκρότηση του αγροτικού τομέα, κάτι που απαιτεί πιο δαπανηρή και χρονοβόρα πολιτική. Κοινώς, κάνουμε το πιο εύκολο.

Να πάω στην Παραγουάη να βοσκάω βόδια;

Όχι, να πας στο χωριό, να φροντίσεις εκείνες τις ελιές που σου άφησε η μακαρίτισσα η θεια σου και τις έχεις παρατημένες. Έξυπνοι είπαμε να είμαστε· και κυρίως ρεαλιστές.

political