Οι “περιφερόμενοι κομματάρχες”

Στην Κρήτη υπάρχει μια κατηγορία πολιτικών στελεχών που δεν ανήκουν πουθενά και ταυτόχρονα βρίσκονται παντού. Οι γνωστοί-άγνωστοι περιφερόμενοι “κομματάρχες”, που δεν κουβαλούν ιδέες, δεν εκπροσωπούν κοινωνικά ρεύματα και δεν τολμούν να πάρουν ξεκάθαρη θέση. Το μόνο που τους απασχολεί είναι πού “κάθεται η μπίλια” ώστε να βρεθούν έγκαιρα στη σωστή πλευρά του τραπεζιού. Όχι για να προσφέρουν, αλλά για να βολευτούν πολιτικά. Τους βλέπουμε σε κάθε πολιτική καμπή. Σήμερα κρατούν αποστάσεις, αύριο δηλώνουν προβληματισμένοι, μεθαύριο εμφανίζονται ως δήθεν ενωτικοί παράγοντες.

∆εξιά κι αριστερά

Βολιδοσκοπούν δεξιά κι αριστερά, μετρούν αντιδράσεις, αφουγκράζονται διαθέσεις και στο τέλος καταλήγουν εκεί όπου θεωρούν ότι υπάρχει προοπτική καρέκλας. Δεν τους ενδιαφέρει το πρόγραμμα, δεν τους αφορά το όραμα, δεν τους συγκινεί η κοινωνία. Τους νοιάζει μόνο το πολιτικό παζάρι. Η Κρήτη, όμως, δεν έχει ανάγκη από τέτοιους επαγγελματίες της ασάφειας. Δεν αντέχει άλλο το “και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ”. Ο κόσμος έχει κουραστεί από τα μισόλογα, τα πάνω-κάτω, τις δήθεν αποστάσεις ασφαλείας. Έχει βαρεθεί να ακούει ερωτήματα χωρίς απαντήσεις και γενικόλογες τοποθετήσεις που δεν οδηγούν πουθενά. Σε μια περίοδο που τα προβλήματα είναι συγκεκριμένα και πιεστικά, η ασάφεια δεν είναι ουδετερότητα, αλλά πολιτική δειλία.

Καθαρές κουβέντες

Η κοινωνία της Κρήτης ζητά καθαρές κουβέντες. Ζητά ανθρώπους που θα πουν τι πιστεύουν, ακόμα κι αν αυτό έχει κόστος. Όχι πολιτικούς που αλλάζουν στάση ανάλογα με το πού φυσά ο άνεμος και ποιος δείχνει δημοσκοπικά να ανεβαίνει. Η εποχή δε σηκώνει άλλους παρατηρητές των εξελίξεων, που περιμένουν να δουν αν θα είναι ο Τσίπρας, αν θα είναι η Καρυστιανού, αν θα είναι κάτι άλλο, αρκεί βέβαια να είναι κοντά στην εξουσία.

Το επικίνδυνο μήνυμα

Το πιο επικίνδυνο, όμως, δεν είναι η προσωπική τους στρατηγική. Είναι το μήνυμα που εκπέμπουν, ότι η πολιτική είναι απλώς ένας μηχανισμός επιβίωσης και όχι πεδίο ευθύνης. Ότι δε χρειάζεται να έχεις άποψη, αρκεί να έχεις καλή πληροφόρηση για το ποιος ανεβαίνει και ποιος πέφτει. Αυτή η λογική δηλητηριάζει τη δημόσια ζωή και ενισχύει την απαξίωση των πολιτών. Η Κρήτη έχει ανάγκη από πολιτική με ρίζες, όχι από πολιτικό τουρισμό. Από ανθρώπους που θα μείνουν όρθιοι στις δύσκολες στιγμές, όχι από εκείνους που αλλάζουν στρατόπεδο πριν καν πέσει η πρώτη ζαριά. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η “μπίλια” μπορεί να κάτσει οπουδήποτε, αλλά η κοινωνία θυμάται ποιοι στάθηκαν και ποιοι απλώς περίμεναν να βολευτούν.

ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ